Από τα wireframes στη σενσοριμοτορική σύζευξη
Το 1968, ο επιστήμονας υπολογιστών Ivan Sutherland παρουσίασε στο Χάρβαρντ και στο Πανεπιστήμιο της Γιούτα ένα οπτικό ακουστικό κεφαλής κρεμασμένο από την οροφή, με το παρατσούκλι Σπάθη του Δαμοκλή. Η συσκευή απέδιδε έναν λαμπερό κύβο από συρμάτινο πλέγμα να αιωρείται μέσα σε ένα πραγματικό εργαστήριο. Ο κύβος δεν είχε ούτε υφή ούτε σκιά, κι όμως οι παρατηρητές τον θεώρησαν αμέσως ως κάτι που καταλαμβάνει ένα σταθερό σημείο του χώρου. Γιατί; Επειδή, όποτε έγερναν αριστερά ή πλησίαζαν, οι γραμμές του κύβου υπολογίζονταν ξανά ώστε να ταιριάζουν με την κίνηση του κεφαλιού τους.
Χρόνια αργότερα, ο Jaron Lanier διέδωσε τον όρο «virtual reality» στα τέλη της δεκαετίας του 1980 στην VPL Research, ενώ οι Carolina Cruz-Neira, Thomas DeFanti και Dan Sandin παρουσίασαν το 1992 το CAVE Automatic Virtual Environment, έναν χώρο με προβολή σε όλες τις πλευρές, όπου μικρές ομάδες μπορούσαν να εξετάζουν μαζί γεωλογικά στρώματα ή μοριακές δομές χωρίς βαρύ εξοπλισμό στο κεφάλι. Σε κάθε μορφή υλικού, ένα μάθημα παρέμεινε σταθερό: η εμβύθιση εξαρτάται λιγότερο από τις διακοσμητικές λεπτομέρειες και πολύ περισσότερο από τις αισθησιοκινητικές εξαρτήσεις, δηλαδή τη στενή συνάφεια ανάμεσα στον τρόπο που κινείται το σώμα σας και στον τρόπο που απαντά ο κόσμος.
Τρεις Βασικοί Πυλώνες της Πειστικής Παρουσίας
Η έρευνα του γνωστικού επιστήμονα Mel Slater στο University College London και στο Πανεπιστήμιο της Βαρκελώνης διαχώρισε την εικονική εμπειρία σε Ψευδαίσθηση Τοποθεσίας (το αίσθημα ότι βρίσκεστε εκεί) και Ψευδαίσθηση Αληθοφάνειας (το αίσθημα ότι τα γεγονότα είναι γνήσια). Οι σύγχρονοι δημιουργοί χτίζουν αυτές τις δύο αισθήσεις με συγκεκριμένες τεχνικές επιλογές:
- Καθυστέρηση Κίνησης-σε-Εικόνα Κάτω των 20 Χιλιοστών του Δευτερολέπτου: Όταν περιστρέφετε το κεφάλι σας, το αιθουσαίο σύστημά σας περιμένει ο ορίζοντας να περιστραφεί αντίθετα σχεδόν στιγμιαία. Τα σύγχρονα περιβάλλοντα εκτέλεσης, βασισμένα στο πρότυπο OpenXR της Khronos Group, χρησιμοποιούν asynchronous timewarp και late-stage reprojection, ώστε τα καρέ να ταιριάζουν με τη γωνία του κεφαλιού λίγο πριν την προβολή στην οθόνη.
- Πραγματική Στερεοσκοπία και Κινητική Παράλλαξη: Η απόδοση ελαφρώς μετατοπισμένων οπτικών γωνιών για κάθε μάτι παρέχει ισχυρές ενδείξεις βάθους σε απόσταση που φτάνει το χέρι, ενώ η μετακίνηση του κεφαλιού (ελαφρύ γείρσιμο δεξιά και αριστερά) αποκαλύπτει ποια μακρινή κορυφογραμμή βρίσκεται μπροστά από μια άλλη.
- Δυαδική Χωρική Ακουστική: Τα μάτια βλέπουν μόνο έναν κώνο μπροστά μας, ενώ τα αυτιά καταγράφουν μια πλήρη σφαίρα 360 μοιρών. Οι Συναρτήσεις Μεταφοράς Σχετικές με την Κεφαλή (HRTFs) φιλτράρουν διακριτικά τις συχνότητες του ήχου ανάλογα με τη γεωμετρία του αυτιού και τις ανακλάσεις του χώρου, ώστε να αντιλαμβάνεστε αν βρίσκεστε μέσα σε ξύλινη καλύβα ή σε θολωτό λατομείο ασβεστόλιθου πριν καν γυρίσετε.